“อาหมาน จำไว้นะ ข้าเป็นพี่หลงของเจ้า หลังจากนี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็อย่าได้กล่าวเท็จกับข้าอีก เจ้าเข้าใจไหม? ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่สนใจเจ้า” หลงเฉินกล่าวกำชับออกมาอย่างเคร่งขรึม
“พี่หลง ข้า……เข้าใจแล้ว” เมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของหลงเฉิน อาหมานก็รีบตอบกลับอย่างร้อนรน
“ข้าจะถามเจ้าว่าเจ้ากินสิ่งใดที่ทำให้รู้สึกว่าร่างกายของเจ้านั้นมีพลังขึ้นมา”
“เนื้อ”
“เนื้ออะไร?”
“เนื้ออะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ว่าเนื้อวัวถือว่าดีที่สุด ข้าเคยกินอยู่ครั้งหนึ่ง”
หลงเฉินพยักหน้าอย่างเริ่มคลายความสงสัย ร่างกายของอาหมานนั้นพิเศษยิ่งกว่าผู้คนธรรมดาสามัญ เนื้อเยื่อทั่วทั้งร่างกายของเขาเกือบทุกส่วนต่างก็กำลังอยู่ในสภาวะจำศีล
นั่นเป็นเพราะว่าไม่มีอะไรที่จะไปหล่อเลี้ยงเนื้อเยื่อเหล่านั้นได้อย่างมากเพียงพอ พวกมันจึงจำเป็นที่จะต้องเข้าสู้ภาวะจำศีลเพื่อลดทอนการใช้พลังให้ได้มากที่สุด
ถ้าหากว่าหลงเฉินไม่ได้รวมความทรงจำของเขาเข้ากับความทรงจำของจักรพรรดิโอสถก็คงไม่อาจที่จะมองออกถึงสภาวะร่างกายที่แสนประหลาดเช่นนี้ได้ ร่างกายที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นกลับใช้การไหลเวียนของเนื้อเยื่อเพียงหนึ่งในร้อยเท่านั้น
