ไม่อยากจะคาดคิดเลยว่าหากเนื้อเยื่อทั้งหมดถูกหล่อเลี้ยงขึ้นมาคงจะเกิดเรื่องที่น่าหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย? หลงเฉินเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ว่าอาหมานนั้นเป็นคนของเขา ถ้าเขานั้นมีพลังที่เพิ่มมากขึ้นก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่ง
“ข้าจะถามเจ้าว่าในหนึ่งมื้อเจ้ากินเนื้อวัวอย่างน้อยเท่าไหร่”
“หนึ่งร้อยชั่ง……” อาหมานลังเลอยู่ชั่วครู่ จากนั้นยกมือนับนิ้วมือ
“พูดแต่ความจริง”
“วัวหนึ่งตัว……”
“พูดแต่ความจริง”
“วัวห้าตัวก็ยังกินเข้าไปได้อยู่”
“เจ้าจงพูดความจริงออกมา” เสียงดุดันของหลงเฉินคล้ายจะตะโกนออกมา
“ข้าไม่ทราบ แต่หากมื้อหนึ่งมีวัวสักสิบตัว ข้าคิดว่าคงจะอิ่มได้แล้ว” อาหมานมีสีหน้าสลดขึ้นมา เขายังไม่เคยกินจนอิ่มตีพุงจึงไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะสามารถกินเข้าไปได้มากถึงเพียงใด
หลงเฉินส่ายหน้าไปมาราวกับไม่ทราบที่จะกล่าวอันใดต่อไปดี “เอาเถิด พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อทั้งทุ่งเลี้ยงสัตว์มาให้เจ้า จงกินให้อิ่มหนำเถิด”
วันรุ่งขึ้นหลงเฉินก็ได้วานให้เป่าเอ๋อไปตามหาทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่อยู่ชานเมืองมาได้แห่งหนึ่ง แม้จะไม่ใหญ่โตมากนักแต่ก็มีวัวอยู่กว่าพันตัว
