หลงเฉินให้อาหมานติดตามเขาไป หลังจากช่วงเวลาอาหารกลางวันเสร็จสิ้นก็แทบจะทำให้ผู้คนที่ทุ่งเลี้ยงสัตว์นั้นแตกตื่นไปจนหมดสิ้น
พวกเขาหลบหนีแล้วได้มาร้องเรียนกับเป่าเอ๋อว่าอาหมานผู้นั้นคล้ายกับปีศาจกินคนอย่างไรอย่างนั้น เขาจับวัวมาทีละตัวแล้วใช้หมัดทุบให้ตายคาที่ จากนั้นก็แยกชิ้นส่วนแล้วกินเข้าไปทั้งอย่างนั้น
ใบหน้าแตกตื่นของผู้คนเหล่านั้นคล้ายกับพบเจอศึกสงครามที่น่าหวาดกลัว พวกเขาเกรงกลัวว่าอาหมานจะกินได้ไม่หนำใจจนเขมือบพวกเขาไปด้วย
หลงเฉินไม่มีทางเลือกจึงให้เป่าเอ๋อไปเสาะหานักปรุงอาหารมากว่าสิบคน มอบหมายให้ปรุงอาหารจากเนื้อวัวให้แก่อาหมาน
ความประหลาดใจของหลงเฉินนั้นนับวันยิ่งทวีคูณ นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาที่อาหมานได้เริ่มกินเนื้อวัวเข้าไป จากสิบตัวต่อหนึ่งวันกลับเพิ่มพูนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่อาจหาจุดสิ้นสุด
หลงเฉินไม่ได้กลัวว่าเขาจะกินมากเพียงใด เพราะวัวตัวหนึ่งนั้นมีราคาเพียงสองสามตำลึงทองเท่านั้น ขอเพียงอาหมานนั้นอิ่มหนำสำราญก็พึงพอใจแล้ว
