อาหมานนั้นยิ่งกินก็ยิ่งไร้ขีดจำกัดคล้ายกับว่าเนื้อเยื่อของเขานั้นเริ่มจะตื่นขึ้นมาทีละน้อยแล้ว เพียงแต่รอคอยให้ถึงเวลาที่การปลุกปั่นเช่นนี้เกิดขึ้นไปทั่วทุกส่วน อาหมานคงจะต้องกลายเป็นผู้ที่สะเทือนฟ้าดินได้อย่างแน่นอน
หลังจากที่จัดการเรื่องของอาหมานเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลงเฉินก็ได้กลับมาสะสางเรื่องของตัวเองบ้าง การต่อสู้กับชายหนุ่มที่มีรอยบากเมื่อวันก่อนทำให้เขารับรู้ได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาอย่างถึงที่สุด
เขาเองก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มที่มีรอยบากนั้นได้ออมพลังฝีมือเอาไว้บางส่วน แม้สุดท้ายแล้วจะถูกหยุดมือจากการปะทะกันเอาไว้ แต่หลงเฉินกลับรู้สึกถึงการย่ำกรายเข้ามาของบางสิ่งว่ามันไม่อาจที่จะจบลงอย่างง่ายดายเช่นนั้นอย่างแน่นอน
ร่างกายของหลงเฉินที่รวมเข้ากับความทรงจำของจักรพรรดิโอสถ ทำให้เขานั้นยิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความชั่วร้ายได้ชัดเจน อาจเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้เตรียมการอย่างระแวดระวังว่าจะถูกจับสัมผัสจากผู้อื่นได้
หากอีกฝ่ายเตรียมการพร้อม คงถึงคราวที่หลงเฉินอาจจะถูกช่วงชิงไปแม้กระทั่งชีวิตของเขาเอง แต่การคาดเดานี้ก็ไม่ได้ทำให้หลงเฉินเกิดความหวั่นไหวแม้เพียงเสี้ยวเดียว
