ในเวลานี้ฉู่หยางได้ทอสีหน้าปั้นยากขึ้นมาส่วนหนึ่ง จ้องมองไปทางชายหนุ่มคิ้วเลขแปดที่หมอบคลานอยู่บนพื้น เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอย่างมีโทสะว่า “นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น? พวกเจ้าไม่มีดวงตาหรืออย่างไรกัน? พวกเขานั้นเป็นแขกผู้มีเกียรติจากจักรวรรดิต้าเซี่ย พวกเจ้าไม่ทราบหรืออย่างไร หา?!”
ฉู่หยางกราดสายตามองไปโดยรอบ ทั้งเจ้าอ้วนและพวกพ้องต่างก็หลั่งเหงื่อออกมาเต็มใบหน้าคล้ายดั่งมีการลั่นกลองอยู่ภายในใจ
พวกเขาเดาออกมาได้ทันทีหลังจากที่ชายหนุ่มคิ้วเลขแปดสามารถกล่าววาจาเช่นนั้นต่อหน้าองค์ชายได้ อีกทั้งด้วยมวยผมแบบโบราณที่ถักทอบนศีรษะ ก็เข้าใจขึ้นมาได้ว่าชายผู้นี้จะต้องเป็นองค์ชายแห่งจักรวรรดิเมืองต้าเซี่ยอย่างแน่นอน
จักรวรรดิเมืองต้าเซี่ยและจักรวรรดิเมืองเฟิงหมิงนั้นได้เป็นคู่อริกันมาโดยตลอด เป็นเหมือนศัตรูที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง แต่ทว่าหลายสิบปีมานี้ความบาดหมางเหล่านั้นก็เริ่มทุเลาลง ความตึงเครียดก็ค่อยๆ คลี่คลาย และเริ่มสานสัมพันธ์อันดีต่อกันประดุจกัลยาณมิตรที่ดี
แต่ว่ามีองค์ชายของจักรวรรดิเมืองเฟิงหมิงและองค์ชายของจักรวรรดิเมืองต้าเซี่ยอยู่สองพระองค์ที่ไม่ลงรอยกัน
