่าแววตาคมเยียบดั่งอินทรี เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหี้ยมเกรียม
เขาคืออ๋องจ้านเป่ยแห่งราชวงศ์ต้าหลิน หยางซา!
“ท่านอ๋อง…จะให้นางทั้งสองดื่มน้ำหน่อยหรือไม่? วันนี้ก็เข้าสู่วันที่ห้าแล้ว… ซูเฉินยังไม่มาถึง หากพวกนางตายไปก่อน เกรงว่าจะลำบากในการรับมือ”
ข้างกายหยางซา มีผู้บ่มเพาะวัยกลางคนในชุดขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงลังเล
หลิวหันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์ถูกพวกเขาจับตัวมาและนำมายังนครเฟิงหลางถูกแขวนอยู่บนกำแพงเช่นนี้ ติดต่อกันห้าวันห้าคืนแล้ว!
พวกนางเป็นเหยื่อที่หยางซาใช้เป็นเหยื่อล่อ เพื่อรอให้ซูเฉินมาปรากฏตัว
แต่ห้าวันผ่านไป ซูเฉินก็ยังไม่มาและหยางซาที่โหดเหี้ยม ก็ถึงขั้น ตัดขาดอาหารและน้ำ ของหลิวหันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์โดยสิ้นเชิง
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนชุดขาวกังวลว่า หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าทั้งสองจะสิ้นใจเสียก่อนซูเฉินจะมาถึงจริง ๆ
“พวกนางเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น ไม่ต้องใส่ใจ! จะตายหรือไม่ก็ช่างเถอะ! ข้าแค่อยากดูว่า…ซูเฉินจะรอได้อีกนานเพียงใด!”
หยางซาหัวเราะเยาะ เย็นชาราวน้ำแข็ง
ในสายตาเขา ชีวิตของหลิวหันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์ไร้ค่าสิ้นดี
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเชื่อมั่นว่า ต่อให้หลิวหันเยีย
