หลงเฉินครุ่นคิดในใจอยู่ครู่หนึ่งอาหมานที่เติบใหญ่มาจนปานนี้ถูกผู้อื่นทุบตีมานับครั้งไม่ถ้วนแต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่จะทุบตีผู้อื่นบ้างอาหมานรับแส้จากหลงเฉิน เขาเกิดอาการประหม่าอยู่ไม่น้อยใช้เวลาทำใจกล้าอยู่นานก็ไม่มีท่าทีที่จะลงมือ
“ตีซะ” หลงเฉินกระตุ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน เขาจำเป็นที่จะต้องให้อาหมานผ่านพ้นสิ่งนี้ไปให้ได้ ไม่เช่นนั้นแล้วก็คงจะต้องถูกผู้อื่นข่มเหงไปชั่วชีวิตอย่างแน่นอน
“ได้ ข้าจะตี”
อาหมานสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง เขาง้างแขนข้างที่กำลังกำแส้เส้นยาวขึ้นแล้วหวดเข้าไปยังร่างที่ดิ้นพร่านอยู่บนพื้น
“โอ๊ย!!”
เสียงร้องดูน่าเวทนาดังขึ้น
ทว่าเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างเจ็บปวดนั้นกลับไม่ใช่เสียงของชายหนุ่มคิ้วเลขแปด แต่เป็นผู้ที่ยืนอยู่ใกล้กับอาหมาน
“อาหมาน เจ้าคิดจะตีผู้ใดกันแน่” คนผู้นั้นมีน้ำตาคลออยู่ที่ดวงตา พลางก็ถูไปที่น่องข้างหนึ่งของตนเองไปมาอย่างปวดแสบปวดร้อน
อาหมานมีใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นมา เขายังไม่เคยใช้แส้มาก่อน แส้นั้นเป็นอาวุธที่มีลักษณะอ่อนไหวจึงควบคุมได้ยากแม้เล็งที่จะมุ่งเป้าไปทางด้านหน้าแต่กลับผิดทิศทางไปมากเสียจนวุ่นวายไปเสียหมด
