หลงเฉินพ่นลมหายใจออกมา เด็กน้อยเช่นอาหมานจำเป็นที่จะต้องมีการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงเสียก่อน
“ทำต่อไป”
เมื่อหลงเฉินขานจบ ผู้คนทั้งหมดรอบบริเวณนั้นต่างก็รีบวิ่งหนีไปอยู่ในที่ที่ไกลกว่าเดิมถึงสามเซียะด้วยระยะที่ห่างไกลถึงเพียงนี้จึงจะทำให้พวกเขารู้สึกอุ่นใจว่าจะปลอดภัยจากรัศมีการตวัดแส้ของอาหมานได้
“ผัวะ!!”
ครั้งนี้อาหมานฟาดได้ไม่เลวเลยทีเดียว เริ่มจะจับเคล็ดการเคลื่อนไหวของแส้ขึ้นมาได้บ้างแล้ว แต่ทว่าแส้กลับกระทบกับพื้นที่อยู่ห่างออกมาจากร่างของชายหนุ่มคิ้วเลขแปดผู้นั้นประมาณแปดเซียะเห็นจะได้
ชายหนุ่มที่นอนกองอยู่บนพื้นไม่อาจขยับหนีได้ จึงทำได้เพียงยกมือเท้าปัดป้องเอาไว้ แม้จะเคลื่อนไหวเพียงน้อยนิด แต่อาการเจ็บปวดทั่วทั้งร่างกลับทวีคูณ มีผู้ใดบ้างที่จะไม่เกรงกลัวต่อแรงตวัดแส้เช่นนั้นกัน
“พี่หลง ครั้งนี้จะต้องโดนอย่างแน่นอน”
เมื่อหันไปมองหลงเฉินที่กำลังมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ อาหมานจึงกล่าวออกมาอย่างร้อนรน พลันก็ตวัดแส้แล้วฟาดเข้าไปที่ชายหนุ่มผู้นั้น
