ทันใดนั้นเองก็มีเงาร่างของอีกผู้หนึ่งปรากฏอยู่ต่อหน้าเหล่าคนที่อยู่บนชั้นนั้นผู้ที่เพิ่งมาเยือนมีอายุประมาณสามสิบกว่าปี บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นบากยาวทอสีหน้าโหดเหี้ยมเป็นที่สุด
“หยุดมือ!!”
เขาตะโกนออกมาเสียงดัง เมื่อมองเห็นร่างของชายหนุ่มคิ้วเลขแปดที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นกับอาหมานที่กำลังจะง้างแขนเพื่อลงแส้อีกครั้ง
“เจ้าบอกว่าหยุดมือก็ต้องหยุดมืองั้นหรือ ทุบตีมันต่อไป!” หลงเฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
อาหมานทำตามที่หลงเฉินบอกอย่างไม่ลังเลแล้วแส้ยาวเส้นนั้นก็ได้ฟาดกระทบกับร่างของชายหนุ่มคิ้วเลขแปด
“หาที่ตายนักนะ”
ผู้ที่เพิ่งมาเยือนพบว่าอาหมานยังคงลงมืออยู่อย่างไม่เกรงกลัว ก็บังเกิดเพลิงโทสะขึ้นมาอย่างรุนแรงเขาเคลื่อนไหวเท้าข้างหนึ่งประดุจสายลมบ้าคลั่งพุ่งเข้าไปทางอาหมาน
“ไสหัวไป!!”
หลงเฉินเองก็ได้ก้าวเท้าออกไปเช่นกันเข้าขวางไปที่เบื้องหน้าของคนผู้นั้นเอาไว้ แล้วยกหมัดใหญ่พุ่งออกไปอย่างไม่รีรอ
คนผู้นั้นขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อพบว่าหลงเฉินปรากฏอย่างต่อหน้าเพื่อเข้ามาขัดขวางจึงพุ่งหมัดสวนออกไปเช่นเดียวกัน
“ตูม!!”
