การถูกผู้อื่นเรียกขานว่าอาจารย์นั้นเป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลยทีเดียว “เปลี่ยนเป็นเงินให้หมดเถิด”
“ได้ ท่านโปรดรอสักครู่”
เด็กจัดโอสถผู้นั้นคว้าสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมา บนกระดาษแต่ละแผ่นได้จดบันทึกราคาของโอสถแต่ละอย่างเอาไว้ เขาเริ่มคำนวณตามราคาที่ระบุในสมุดเพื่อที่จะได้คิดเป็นเงินคืนให้หลงเฉินได้ถูกต้อง
“อาจารย์หลงเฉิน ทั้งหมดอยู่ที่แปดร้อยเจ็ดสิบหมื่นตำลึงทอง” เด็กจัดโอสถคำนวณเสร็จเรียบร้อย
หลงเฉินพยักหน้าไปมา ชุมนุมผู้หลอมโอสถถือเป็นองค์กรที่ไม่แสวงหากำไร ราคานี้จึงยุติธรรมอย่างถึงที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับราคาขั้นต่ำของราคาตลาดถือว่าสูงกว่าเป็นเท่าตัว อีกทั้งยังเป็นราคาที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่ว
“ช่วยแยกใส่เป็นบัตรมรกตสองใบด้วย ใบหนึ่งใส่ยี่สิบหมื่นตำลึงทอง ที่เหลือเก็บไว้ที่อีกใบ” หลงเฉินกล่าว
เมื่อหลงเฉินกลับถึงจวนก็พบเป่าเอ๋อกำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่
“นายน้อย นายน้อยซือเฟิงได้มอบบัตรเชิญมาให้แก่ท่าน” กล่าวจบก็ยื่นซองสีแดงให้แก่หลงเฉินมาฉบับหนึ่ง
