เมื่อหลงเฉินเปิดซองนั้นดูก็หัวเราะออกมอย่าชอบใจ ซือเฟิงได้ก้าวข้ามพลังแล้ว ทะลวงเข้าสู่ระดับพลังขั้นก่อโลหิตจึงได้เชิญทุกคนให้ไปยังงานเลี้ยงสังสรรค์ที่หอนัดพบวีรชน (จวียิงโหลว聚英楼) ในอีกมี่กี่วันที่จะถึงนี้
“เป่าเอ๋อ เอ้า ดูแลบ้านให้ดีด้วย วันหน้านายน้อยอย่างข้าจะทำให้เจ้าออกเรือนได้อย่างเต็มภาคภูมิเอง เจ้าจะแต่งออกไปได้อย่างไม่ต้องอับอายผู้ใดเชียวล่ะ” หลงเฉินหัวเราะร่าขึ้นมา แล้วยื่นบัตรมรกตให้แก่เป่าเอ๋อหนึ่งใบ
เป่าเอ๋อมีใบหน้าแดงก่ำขึ้นมา พลางก็เหลือบตามาดูตัวเลขที่อยู่บนบัตร มือน้อยทั้งสองสั่นเทาไปมา ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อาจเชื่อได้
“เศรษฐีนีน้อย จากนี้เป็นต้นไปความรับผิดชอบทุกเรื่องของตระกูลหลงคงต้องฝากให้เจ้าดูแลแล้วนะ ใช่แล้ว อีกอย่างหนึ่งเจ้าช่วยไปเอาเครื่องประดับของมารดาที่เคยนำไปขายกลับคืนมาให้หมด ต่อให้ต้องให้ราคาสูงกว่าราคาเดิมสิบเท่าก็ไม่เป็นปัญหา” หลงเฉินกล่าว
“อืออือ นายน้อยโปรดวางใจ เป่าเอ๋อจะดูแลจัดการให้เรียบร้อยเอง” เป่าเอ๋อตบไปยังบริเวณหน้าอกที่ยังแบนราบของนางเพื่อเป็นการยืนยันว่าให้ไว้ใจได้
หลงเฉินพยักหน้าไปมา แล้วก็เดินนำอาหมานไปยังหอจวียิงโหลว
