หอจวียิงโหลวเป็นสถานที่เหลาสุราที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นอันมากภายในจักรวรรดิ ผู้ที่มาทานอาหารในที่แห่งนี้ต่างก็เป็นผู้ที่มั่งมีด้วยกันทั้งนั้น ที่สำคัญก็คือคุณภาพของวัตถุดิบที่นำมาประกอบเป็นอาหารจัดได้ว่าอยู่ในชั้นเลิศ อีกทั้งเป็นสถานที่นัดพบปะสังสรรค์กันของเหล่าคุณชายมากหน้าหลายตา
ที่ชั้นบนสุดของหอจวียิงโหลวมีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ตัวหนึ่งที่เรียงรายเต็มไปด้วยอาหารคาวนานาชนิดที่หน้าตาน่ารับประทานยิ่งนัก กลิ่นหอมของเครื่องเทศตลบอบอวลไปทั่ว ผู้คนมากมายก็อยู่โดยรอบแต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจอาหารเหล่านั้น เอาแต่สนทนากันเพียงอย่างเดียว ไม่ได้คิดจะแตะต้องตะเกียบกันเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นเอง ผู้คนที่อยู่ในร้านได้พบเงาร่างใหญ่ของชายที่กำลังเดินเข้า ต่างก็พากันลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตกใจ
“พี่หลง”
“พี่หลง”
“หลงเหย่ (ปู่หลงหรือนายท่านหลง)”
ซือเฟิง เจ้าอ้วน และพวกพ้องต่างก็มีวิธีการเรียกตนเองไม่เหมือนกัน แต่เมื่อเห็นอาหมานที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลงเฉินแล้วต่างก็สายตาเบิกกว้างขึ้นมาพร้อมกัน
