“นายน้อย วันนี้ไม่มีข้าวเย็นแล้ว” เป่าเอ๋อค้อนวาจาใส่ ในที่สุดนางก็ทำตัวเหมือนกับผู้ดูแลของตระกูลหลงทั้งตระกูลไปเสียแล้ว อีกทั้งยังเป็นเสมียนประจำตระกูลที่ก็ทราบดีอยู่ว่าหากยังอยู่ในตระกูลหลงต่อไปคงจะอดตายเป็นแน่ แต่ก็ยังไม่จากไปไหน
“อือ รู้แล้ว ข้าจะไปจัดการเอง”
ในมือของหลงเฉินมีอยู่หลายตำลึงทอง แต่ว่าก็เป็นเพียงเงินทองเล็กน้อยเท่านั้น เขาจึงเรียกอาหมานให้มาพบเพื่อที่จะได้ออกไปข้างนอกด้วยกัน เขาทั้งสองตรงไปเยือนชุมนุมผู้หลอมโอสถอีกครั้ง
เมื่ออาหมานปรากฏอยู่ต่อหน้าเขา แม้ว่าจะไม่ได้มีเป้าหมายอะไรชัดเจนแต่หลงเฉินต้องการให้อาหมานได้ฝึกสมองอันเล็กของเขาเสียหน่อย นั่นคือสิ่งที่เรียกกันว่าความรู้ อันจะต้องผ่านจากประสบการณ์จริงเท่านั้นจึงจะเพิ่มพูนขึ้นมาได้
เมื่อเข้าถึงยังชุมนุมผู้หลอมโอสถ หลงเฉินตรงดิ่งไปยังห้องโอสถทันที หลงเฉินได้นำโอสถเม็ดอวบอ้วนออกมาหลายสิบเม็ดแล้วยื่นให้แก่เด็กจัดโอสถที่บัดนี้มีอาการเบิกตากว้างอย่างตกใจค้างไว้อยู่นานคล้ายกับเจอภูมิผีอย่างไรอย่างนั้น
