“นายน้อย……คือว่า……” เป่าเอ๋อละล่ำละลักที่จะเอ่ยต่อ
“มีอะไรก็กล่าวมาเถิด” หลงเฉินยิ้มกว้าง
“เป็นเช่นนี้ ขณะนี้ในห้องเก็บเสบียง……สิ่งที่พอจะสามารถนำมาทานได้……ก็ทานไปจนหมดแล้ว” เป่าเอ๋อกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
อาหมานนั้นกินจุเหลือเกิน ยิ่งพอฮูหยินหลงได้ทราบว่าอาหมานมีชาติกำเนิดที่น่าสงสารจึงให้ทางครัวจัดทำอาหารให้ทานเพิ่มมากขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
จนกระทั่งวันเวลาผ่านไปได้เพียงสามวัน เขาก็ได้ทานอาหารของทั้งเดือนของตระกูลหลงไปจนหมดสิ้น ฮูหยินหลงจึงแอบนำเครื่องประดับชิ้นหนึ่งออกมาเพื่อให้เป่าเอ๋อนำไปขาย
เป่าเอ๋อรู้สึกว่าเรื่องเช่นนี้ช่างน่าอึดอัดใจยิ่งนัก จึงอยากมาปรึกษาหลงเฉินก่อน
หลงเฉินหัวเราะฮาฮาออกมาแล้วหยิกเข้าไปที่แก้มน้อยๆ ของเป่าเอ๋อ “เสี่ยวยาโถว (แม่หนูน้อย小丫头) ไม่เลวเลย รู้จักเรียนรู้ เรื่องนี้มอบให้ข้าจัดการเองเถิด”
เป่าเอ๋อเป็นหญิงรับใช้ส่วนตัวของหลงเฉิน แม้ว่าตระกูลหลงจะแร้นแค้นมากเพียงใด แต่นางก็ไม่เคยคิดที่จะจากตระกูลนี้ไป หลงเฉินเห็นนางเป็นเหมือนน้องสาวคนเล็กตลอดมานับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเจอ
