ะมากขึ้นเสียยิ่งกว่าครู่ ด่าทอได้เราะร้ายติดต่อกันออกมา แล้วสมทบรอยบาทาเข้าไปหลายครั้งอยู่เหมือนกัน
“หยุดมือ” ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่ใดสักแห่ง
“หยุดมืออย่างนั้นหรือ เจ้าเป็นผู้ใดกัน?”
บัดนี้เถ้าแก่ร่างท้วมมีเส้นโลหิตปูดอยู่เต็มใบหน้า เขาลั่นวาจาออกไปก่อนที่ค่อยๆ มองไปยังผู้ที่เป็นเจ้าของต้นเสียงเมื่อครู่นี้
แต่เมื่อใบหน้าของเจ้าของเสียงได้ปรากฏชัดเจนขึ้นต่อสายตาของเถ้าแก่ร่างท้วม บนใบหน้าของเขาก็ได้ซีดลง ริมฝีปากแห้งผาดขึ้นมา ปากอ้าค้างแล้วพยายามกล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกัก “โหว……โหวเยว่น้อย……”
“หยุดมือเถิด นี่เป็นเงินทั้งหมดร้อยตำลึงทอง คงเพียงพอที่จะซื้อปล่องของเจ้า แล้วไปทำบ่อน้ำมาใหม่เถิด” หลงเฉินคร้านที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขาจึงโยนถุงเงินให้ เงินทองสามารถจัดการเรื่องราวทุกอย่างได้ในพริบตา เขาเองก็คร้านที่จะลงมือเช่นกัน
ทุกผู้คนต่างก็รีบหยุดมือ เถ้าแก่ร่างท้วมรีบถามออกมาอย่างร้อนรน “โหวเยว่นี่……”
“เอาไปแล้วไสหัวไปได้แล้ว”
หลงเฉินขมวดคิ้วแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลงเฉินมองออกว่าเจ้าโง่ตัวท้วมนี้คิดที่จะสานความสัมพันธ์กับตนเอง แต่ถูกขัดจังหวะเสียก่อนจึงได้แต่ร้องชิขึ้
