นมาในทันที คนเฉกเช่นนี้ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องเห็นแก้หน้า
“ได้ ได้ ข้าน้อยจะไสหัวไป”
เถ้าแก่ร่างท้วมนั้นเดินนำกลุ่มคนของเขาไปตามทางเดินจนหายลับออกไปจากกบริเวณนั้นในทันที
“สหายน้อย ลุกขึ้นเถิด” หลงเฉินเหลือบตาลงมองไปยังชายหนุ่มที่หมอบอยู่กับพื้นแล้วกล่าวออกมา
ชายหนุ่มผู้นั้นคล้ายกับกำลังนอนอยู่อย่างไรอย่างนั้น เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลงเฉินก็สะดุ้งตื่นแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากพื้น และพบว่าคนที่ทุบตีเขาได้หายไปแล้ว
“เป็นเจ้าที่ช่วยข้าไว้อย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าสงสัย
“ลุกขึ้นก่อนเถิดแล้วค่อยว่ากัน” หลงเฉินยิ้ม ชายหนุ่มผู้นั้นดูใสซื่อเป็นยิ่งนัก แค่ได้กล่าววาจาด้วยก็รู้สึกดีถึงเพียงนี้
“อ๋อ”
เมื่อชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นมายืนก็ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นแตกตื่นตกใจเสียยิ่งกว่าเดิม ตอนที่หมอบอยู่กับพื้นก็รู้สึกว่าเขามีรูปร่างที่ใหญ่กว่าธรรมดาอยู่เล็กน้อย แต่ตอนนี้กลับสูงใหญ่จนไม่อาจกาสิ่งใดมาเปรียบเปรยได้
“สูงยิ่งนัก”
เมื่อมองดูชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าทำให้หลงเฉินเองก็ตกใจเช่นเดียวกัน คนที่อยู่โดยรอบกลายเป็นเพียงเด็กตัวน้อยไปเลยทีเดียว
“พวกเขาทุบตีเจ้า แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่โต้ตอบ
