“พวกเขาบอกว่าข้านั้นทำผิด พวกเขาจึงทุบตีข้า ข้าย่อมไม่อาจที่จะเอาคืนได้” ชายหนุ่มผู้นั้นตอบกลับมาด้วยความซื่อสัตย์
หลงเฉินส่ายหน้าไปมา ถึงแม้ว่าเจ้ายักษ์ผู้นี้จะดูแข็งแกร่งแต่ว่าในด้านเชาว์ปัญญากลับเทียบเท่าเด็กน้อย ยากนักที่จะหาคนที่มีความซื่อสัตย์เช่นนี้ได้ แต่ว่าการทำบ่อน้ำจนกลายเป็นปล่องไฟได้นั้นช่างน่าเป็นห่วงอยู่มากนัก
“บ้านของเจ้าอยู่ที่ใดกัน?”
“ข้าไม่มีบ้านหรอกพี่ใหญ่ บ้านของท่านต้องการคนใช้เพิ่มอีกหรือไม่? ข้าไม่ต้องการเงินทอง ขอเพียงมีข้าวให้ข้ากินก็พอแล้ว ข้าหิวมาก” ชายหนุ่มผู้นั้นอ้อนวอน
ขณะที่หลงเฉินกำลังจะเอ่ยบางอย่างออกมา ก็ได้มีเสียงเตือนเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา “โหวเยว่น้อย เจ้าอย่าได้หลงกลเชียว เด็กหนุ่มผู้นี้กินมากอย่างกับวัวกับควายหากเจ้าคิดจะจ้างเขาไว้ก็คิดให้ดีเสียก่อน”
“ไม่ ข้าไม่กินเนื้อก็ได้ ขอแค่มีข้าวก็เพียงพอแล้ว” ชายหนุ่มผู้นั้นตอบกลับขึ้นมาในทันที
“ได้ งั้นก็ไปกับข้าเถิด เจ้ามีนามว่าอะไร?” หลงเฉินถาม
“ข้าชื่อหมานหนิว ขอบคุณพี่ใหญ่” หมานหนิวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว
