“อือ จากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่าอาหมานก็แล้วกัน ส่วนเจ้าก็เรียกข้าว่าพี่หลงเถิด” หลงเฉินพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวออกมา
“ได้! พี่หลง” อาหมานแสดงใบหน้าใสซื่อออกมา
เมื่อหลงเฉินและอาหมานเดินไกลออกไป ผู้คนที่อยู่โดยรอบเมื่อครู่ต่างก็ส่งเสียงกระซิบกระซาบด้วยความอิจฉาตาร้อนขึ้นมาตามๆ กัน เจ้าตัวโง่งมเมื่อครู่กลับถูกบุตรขุนนางชื่นชม เป็นโชคดีของคนโง่เขลาอย่างแท้จริง
ตลอดทางกลับจวน หลงเฉินก็ได้ถามไถ่เรื่องราวที่ผ่านมาของอาหมาน อาหมานเล่าว่าเขาได้ถูกคนใจดีชุบเลี้ยงเอาไว้จนถึงห้าขวบ หลังจากนั้นทั่วทุกแห่งหนก็ได้เกิดโรคระบาดคร่าชีวิตผู้คนในหมู่บ้านไปจนหมดสิ้น มีเพียงแต่เขาเท่านั้นที่มีชีวิตรอด
เขาได้ร่อนเร่มาเรื่อยจนมาถึงจักรวรรดินี้ ใช้แรงงานทำงานช่วยเหลือผู้อื่นเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ แต่เป็นเพราะว่าเขานั้นกินข้าวมากมายอย่างไม่คิดชีวิต อยู่ได้ไม่นานก็ได้ถูกไล่ออก แต่ละวันผ่านพ้นไปอย่างยากลำบาก
