หลงเฉินร้องชิออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ฝ่าเท้ารวมพลังเหยียบลงกับพื้นจนก้อนอิฐแตกระแหงไปส่วนหนึ่ง เขาพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วประดุจสายฟ้าฟาดแล้วเข้าโอบอุ้มเด็กสาวผู้นั้นขึ้นในอ้อมอก พร้อมกับเบี่ยงหลบไปด้านข้าง
หลงเฉินพยายามทรงตัวเอาไว้ รถม้าคันนั้นวิ่งออกไปยังอีกทาของทั้งสองคน ในช่วงเวลานั้นเองที่หลงเฉินคิดว่าทุกอย่างจะจบสิ้นแล้วก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากรถม้า
“สามัญชนนี่บังอาจยิ่งนัก หาญกล้ามาขว้างรถม้า รนหาที่ตาย”
น้ำเสียงนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธถึงขีดสุด พลันก็มีแส้เส้นหนึ่งหวดผ่าสายลมออกมา พุ่งตรงเข้ามาที่หลงเฉิน
.
