หลังจากที่ได้เข้ามายังภายในห้องแล้วประตูก็ได้ปิดลง หวินฉีใช้มือข้างหนึ่งลูบไปที่แหวนมิติที่นิ้ว พลันก็ปรากฏภาพวาดม้วนหนึ่งขึ้นมากลางฝ่ามือ
“คว้าง”
ภาพวาดม้วนนั้นได้คลี่ออก หลงเฉินจ้องมองดูรูปภาพจนเห็นได้ชัดว่าภาพวาดนั้นเป็นภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งที่มีใบหน้าแสนงดงาม ขนคิ้วเรียงสวย ด้านหน้าของนางมีเตาหลอมโอสถใบเก่าแก่อยู่ตั้งอยู่ และนางกำลังแสดงท่วงท่าว่ากำลังหลอมโอสถอยู่
ที่น่าตกใจเสียยิ่งกว่าคือก็ใบหน้าของหญิงสาวในภาพวาดช่างมีความคล้ายคลึงกับหญิงบ้าคลั่งที่ตนเพิ่งได้พบเจอเมื่อก่อนหน้า
เพียงแต่หญิงสาวในภาพวาดนั้นกลับดูมีความสงบเสงี่ยมเรียบร้อยมากกว่า สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นภายในดวงหน้าคู่สวยคู่นั้น ช่างแตกต่างกันอย่างสุดขั้วกับหญิงบ้าคลั่งผู้คนนั้นเสียจริง
“นี่คือ……” หลงเฉินเอ่ยออกมาช้าๆ อย่างหยั่งเชิง ม้วนภาพวาดนั้นดูเก่าคร่ำครึ เป็นวัตถุที่น่าจะมีอายุมานานหลายปีแล้ว หลงเฉินไม่เข้าใจว่าปรมาจารย์หวินฉีได้นำภาพวาดนี้ออกมาเพื่ออะไรกันแน่
“หญิงสาวในภาพวาดก็คือภรรยาของข้าเอง” เขาเหม่อมองไปยังภาพวาดด้วยแววตาที่แสนอบอุ่น
หลงเฉินอ้าปากค้างอย่างไม่อาจเชื่อใบหูของตัวเอง เขาไม่เคยนึกคิดม
