ณ ตำหนักแห่งหนึ่งในพระราชวังหลวง ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีอายุราวยี่สิบกว่ากำลังนั่งฟังคำรายงานของหมานฮวง เขาสวมชุดยาวสีเหลืองทองอร่ามพร้อมด้วยมงกุฎแวววาวระยิบระยับ
“ในครั้งนี้เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหันยิ่งนัก ข้าน้อยไม่อาจตั้งตัวได้ทัน จึงได้ขอเข้าเฝ้าองค์ชายสี่ ขอองค์ชายสี่โปรดลงโทษในความโง่เขลาของข้าน้อยด้วย” ขุนนางหมานฮวงกล่าวออกมา
ชายหนุ่มผู้นั้นมีนามว่าองค์ชายสี่ฉู่เซี่ย ผู้ที่มีใบหน้าอันหล่อเหลา เขาเป็นองค์ชายที่ต่างจากองค์ชายคนอื่นๆ ทั่วไป เป็นเพียงผู้ที่เกิดมาจากนางสนมนางหนึ่งเท่านั้น
ถึงแม้ว่าเขาจะมีบรรดาศักดิ์เป็นองค์ชายเช่นเดียวกับองค์ชายคนอื่น แต่ว่าอำนาจหรือฐานะกลับแตกต่างกันอย่างลิบลับ แต่ด้วยบุคลิกของเขาที่เป็นคนค่อนข้างจะเก็บตัว ไม่ออกสังคม และไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใด ในหมู่องค์ชายทั้งหมดจึงถือได้ว่าเขานั้นเป็นคนที่มีนิสัยดีที่สุด
ในบรรดาขุนนางทั้งหมดที่รับใช้จักรวรรดิต่างก็มีความเห็นเป็นหนึ่งเดียวกันว่าองค์ชายสี่มีคุณสมบัติที่เพียบพร้อมที่สุดที่จะสืบทอดราชบัลลังต่อไป แต่น่าเสียดายที่องค์ชายสี่กลับไม่ได้ถือกำเนิดจากไทเฮา
