องค์ชายสี่ฉู่เซี่ยพยักหน้าเล็กน้อยแล้วตอบ “เจ้าทำถูกต้องแล้ว แต่ที่หลงเฉินผู้นั้นได้สำเร็จเป็นผู้หลอมโอสถได้อย่างกะทันหันเช่นนี้กลับทำให้ข้ารู้สึกตกใจเสียมากกว่า”
“ขอรับ ชั่วขณะนั้นที่ข้าน้อยได้เห็นแผ่นป้ายนั้น ก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาของตนเองเช่นกันว่าเจ้าคนไร้ประโยชน์ที่อ่อนแอกลับสำเร็จจนกลายเป็นผู้หลอมโอสถได้ เหนือความคาดหมายเสียจริง” ขุนนางหมานฮวงได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อาจเชื่อในสิ่งที่ได้ประสบมาแม้จนถึงตอนนี้ก็ตาม
“น่าสนใจดี หลังจากที่หลงเฉินถูกลูกชายของเจ้าทำร้ายจนบาดเจ็บอย่างสาหัสสากรรจ์แล้ว คล้ายจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างไรอย่างนั้น คาดไม่ถึงเลยว่าจะร้ายกาจขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังสามารถสังหารยอดฝีมือที่อีกครึ่งก้าวจะเข้าสู่ระดับพลังก่อโลหิตได้อีกด้วย เกรงว่าสิ่งนี้คงพอที่จะเป็นคำตอบได้แล้ว” องค์ชายสี่ยันกายลุกขึ้นมาแล้วเดินกลับไปกลับมาอยู่หลายก้าว
“เจ้ากลับไปก่อนเถิด คอยจับตามองความเคลื่อนไหวภายในจวนของขุนนางเจิ้งหยวนเอาไว้ด้วย ดูว่ามีผู้คนอื่นที่น่าสงสัยเข้าออกหรือไม่ และพึงระลึกเอาไว้ว่าอย่าได้แหวกหญ้าให้งูตื่นเชียวล่ะ”
