“ขอรับ ข้าน้อยจะจัดการให้โดยเร็วที่สุด แต่ว่าเกี่ยวกับหลงเฉินนั้น…” ขุนนางหมานฮวงรู้สึกลังเลใจที่จะเอ่ยถามขึ้นมา
“ตอนนี้อย่าเพิ่งไปให้ความสนใจแก่เขามากนักเลย เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งก็เท่านั้น ขอเพียงไม่หล่นหายออกไปจากกระดาน ต่อให้เขามีที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ก็คงไม่อาจที่จะหลุดรอดออกจากการมีชีวิตที่เป็นได้แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น
ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมากมายในช่วงที่ผ่านมาทำให้เขาอ่อนไหวจนเกินไป ช่วงนี้ก็ให้บุตรชายของเจ้าเก็บตัวอย่างเงียบๆ เอาไว้ก่อน ใช่แล้ว อาการของเย้าหยางตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” องค์ชายสี่ถามขึ้น
“เป็นพระกรุณาขององค์ชายสี่ที่โปรดให้รักษาบุตรสุนัขตัวหนึ่งจนรอดพ้นจากขีดอันตรายไปได้” ขุนนางหมานฮวงก้มหมอบกราบอย่างรีบร้อน
แต่หากคิดย้อนกลับไปในวันที่โจวเย้าหยางถูกหามกลับมา ทำให้ตัวเขารู้สึกตื่นตกใจเสียยกใหญ่เมื่อพบว่าอาการบาดเจ็บช่างสาหัสสากรรจ์เกินไปจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังจำบุตรของตนเองไม่ได้
