เมื่อเข้าสู่กระบวนการรักษาจึงได้รับข่าวที่น่ายินดีว่าแม้อาการบาดเจ็บภายนอกจะดูน่ากลัว แต่ว่าอาการบอบช้ำภายในกลับไม่ได้มากตามไปด้วย นั่นก็เป็นเพราะว่าหลงเฉินได้ใช้โอสถให้แก่เย้าหยางไปจึงได้รักษาชีวิตของเขาเอาไว้ได้
เวลาได้ผ่านล่วงเลยไปสักระยะหนึ่ง โจวเย้าหยางก็เริ่มที่จะเดินเหินได้อีกครั้ง แต่ทรัพย์สมบัติที่ได้ใช้ไปอย่างมหาศาลกลับไม่อาจรักษาให้เขาสามารถต่อสู้กับผู้อื่นได้อีก ส่วนทางด้านอื่นก็ไม่ถือว่าเป็นปัญหาใหญ่โตนัก
“อืม เช่นนั้นก็ดี เจ้ากลับไปก่อนเถิด และจดจำที่ข้าบอกเอาไว้ว่าจับตามองไว้ให้ดี ถ้าหากว่ามีความผิดปกติอันใดให้รีบกลับมารายงานทันที”
“ขอรับ ข้าน้อยขอตัวลา”
หลังจากที่ขุนนางหมานฮวงจากไป องค์ชายสี่ก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าต่างห้อง เหม่อมองออกไปยังผืนฟ้าสีดำมือมิด พลัยมุมปากก็ได้ปรากฏรอยยิ้มขึ้น
“ค่ำคืนแห่งความมืดมิดไม่อาจอยู่ได้นาน อีกไม่นานแสงสว่างก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ขุนนางเจิ้งหยวน ข้าจะดูว่าเจ้าจะเป็นปรปักษ์ได้อีกนานเพียงไหนกัน?”
……
