ในรุ่งเช้าของวันที่สอง ขณะที่คนของจวนขุนนางเจิ้งหยวนกำลังเปิดประตูบานใหญ่หน้าจวนออกไป ปรากฏว่าที่ด้านนอกของประตูนั้นถูกปูด้วยพื้นอิฐใหม่ทั้งหมด จนคนในจวนขุนนางต่างพากันแตกตื่น
นอกจากคนของขุนนางหมานฮวงจะทำการเก็บกวาดพื้นที่นั้นแล้วก็ยังจัดการกับคราบโลหิตที่ฝังอยู่บนพื้นโดยการขุดลอกออกไปจนหมดสิ้น
หลงเหลือเอาไว้เพียงพื้นที่เป็นรอยขรุขระ เมื่อนึกถึงขึ้นได้ก็จำได้ว่าตอนที่ขุนนางหมานฮวงด่าทออย่างมีโทสะก็ไม่วายมอบหมายให้บ่าวรับใช้มาจัดการกับพื้นที่ทั้งหมดจนสะอาดสะอ้านอีกทั้งยังเปลี่ยนให้ใหม่จึงค่อยวางใจจากออกไป
เมื่อหลงเฉินทราบว่าเป็นพื้นอิฐใหม่ก็อดที่จะเผยรอยยิ้มเย้ยหยันไม่ได้ คิดเพียงว่าด้วยเรื่องเพียงแค่นี้ถึงกับผลัดเปลี่ยนก้อนอิฐจนใหม่หมดจด ช่างคล้ายกับเป็นการทำลายหลักฐานอย่างไรอย่างนั้น
หลังจากที่หลงเฉินตื่นนอน เขาก็ได้ตรงดิ่งไปหามารดาก่อนทำสิ่งอื่นใด ฮูหยินหลงเกิดอาการงงงวย ไม่ทราบว่ากลับมาที่ห้องได้อย่างไร เมื่อตนลืมตาขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคล้ายเป็นเพียงความฝันแค่ฉากหนึ่งเท่านั้น
