“เฉิงเอ๋อ ข้าไม่ได้กำลังฝันอยู่หรอกนะ” ฮูหยินหลงเพ่งมองดูตัวเองในกระจกอยู่เกือบครึ่งวัน แล้วเอ่ยถามออกไปอย่างไม่อยากที่จะเชื่ออยู่หลายครั้ง
“จะใช่ความฝันหรือไม่นั้นข้าก็ไม่อาจทราบได้ แต่ว่าหากท่านยังเอาแต่ส่องต่อไปเช่นนี้ พวกเราคงจะต้องทานอาหารกันอีกทีตอนมื้อกลางวันเลย” หลงเฉินหัวเราะอย่างมีความสุข
ฮูหยินหลงมีสีหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วออกแรงฝ่ามือตีไปที่หลงเฉินเบาๆ คราหนึ่ง “เจ้าตัวร้าย แม้แต่มารดาก็ยังกล้าหยอกเย้า นี่ผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วยามเลยนะ”
หลงเฉินมีความสุขเหลือเกิน ไม่เพียงมารดาผู้ชราจะดูอ่อนเยาว์ไปกว่าสิบปี แต่จิตใจของนางก็ยังดูอ่อนเยาว์ลงไปเช่นกัน เขายิ้มกว้างแล้วกล่าวต่อ “มารดา นี่เป็นน้ำโอสถบำรุงใบหน้าที่ข้าตั้งใจปรุงมาให้แก่ท่านโดยเฉพาะ ถึงแม้ว่าจะเป็นสมุนไพรธรรมดาแต่ว่าผลลัพธ์กลับทำให้ท่านอ่อนเยาว์ลงดั่งหญิงสาวอายุสิบสามกว่าได้ จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร”
เดิมทีของเหลวที่ใช้บำรุงใบหน้าจะมาจากผลบำรุงใบหน้าผสมกับสมุนไพรชนิดหนึ่งเข้าด้วยกัน แต่ว่าผลบำรุงใบหน้านั้นหายาก หลงเฉินจึงไม่อาจใช้ระยะเวลาเพียงน้อยนิดในการเสาะหามันมาได้
