“ดื้อจริงเชียว เจ้านี่ร้ายกาจเสียจริง” เมื่อหลงเฉินไม่ยอมตอบออกไปตามตรง ฮูหยินหลงก็อดที่จะหัวเราะแล้วดุออกไปอย่างเอ็นดูได้ ภายในใจของนางเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอย่างถึงที่สุด
ทั้งเช็ดอุจจาระและปัสสาวะ เลี้ยงดูจนหลงเฉินเติบใหญ่ขึ้นมาจนบัดนี้ เมื่อเห็นเขาเติบใหญ่ขึ้นสมควรแก่เวลาที่จะตอบแทนพระคุณ ฮูหยินหลงก็บังเกิดความปลื้มปริ่มใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดที่เคยพบเจอมาทั้งชีวิต
“เอาล่ะ ลืมตาขึ้นมาได้แล้วมารดาของข้า” หลงเฉินกล่าว
ฮูหยินหลงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ปรากฏใบหน้าของตัวเองสะท้อนจากกระจกเงากรอบทองเหลืองขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าที่หลงเฉินได้ยกเข้ามาไว้เมื่อครู่นี้เอง
“อา……”
ฮูหยินหลงมองไปที่กระจกอย่างตกตะลึง มองซ้ายทีขวาทีอย่างไม่อาจเชื่อสายตา คนผู้นี้ที่อยู่ในกระจกเป็นตนเองไม่ผิดอย่างแน่นอน แต่กลับอ่อนเยาว์ลงไปมากเหลือเกิน
ริ้วรอยตีนกาที่อยู่ตรงหางตาจางหายลงไปกว่าครึ่ง ผิวพรรณที่เดิมทีแห้งผาดกลับมีน้ำมีนวลขึ้นมา คล้ายหญิงสาวที่อ่อนเยาว์ลงไปกว่าสิบปีอย่างไรอย่างนั้น
