หลงเฉินนำขวดโอสถเหลวขวดเล็กออกมา ค่อยๆ บรรจงเทลงบนฝ่ามืออย่างช้าๆ กลิ่นหอมของมันชวนให้เคลิบเคลิ้ม กลิ่นกระจายคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ผู้ใดที่เพียงได้ดอมดมอาจรู้สึกสบายตัวขึ้นมาด้วยอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อพบฮูหยินหลงเห็นหลงเฉินมีท่าทีที่เคร่งขรึมต่างจากเดิมก็ไม่กล้าที่จะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย โอสถเหลวบนฝ่ามือของหลงเฉินค่อยๆ ทาลงไปบนใบหน้าที่แสนงดงามของฮูหยินหลง
ความเย็นยะเยือกกระจายไปทั่วทั้งใบหน้า ฮูหยินหลงรู้สึกสบายตัว ความไม่สบายใจก่อนหน้านี้ได้หายไปอย่างปลิดทิ้ง ความเย็นฉาบอยู่บนใบหน้าที่เกิดขึ้นในตอนนี้ทำให้นางรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก
“เฉิงเอ๋อ นี่คือสิ่งใดกัน ทำอย่างไรจึงทำให้รู้สึกสบายได้ถึงเพียงนี้” ฮูหยินหลงหลับตาพริ้มรับสัมผัสจากฝ่ามือของบุตรชาย แล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“เหอะเหอะ นี่เป็นสมบัติของท่านที่ข้าจะมอบให้ ท่านจะต้องเก็บรักษามันเอาไว้ให้ดีนะ” หลงเฉินยิ้มกลับเมื่อเห็นว่ามารดาของเขามีความปิติเช่นนั้น
