หลังจากที่บิดาของเขาออกจากเมืองไปเพื่อปกปักษ์รักษาแนวชายแดน ไม่ส่งข่าวคราว ไม่ได้ไปมาหาสู่กับมารดาอีก บ้านของตนจึงแร้นแค้นถึงเพียงนี้ โชคยังดีที่ยังคงที่ญาติฝ่ายมารดาที่ยังคอยเกื้อหนุนจุนเจือมาโดยตลอด
หลงเฉินใช้มือพยุงไปที่มารดาแล้วกล่าว “มารดา ตอนนี้ข้าได้เป็นถึงผู้หลอมโอสถแล้ว พวกเราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากลำบนอีกต่อไป อย่าได้คิดถึงเรื่องราวที่จะทำให้ท่านไม่สบายใจอีกเลย”
เขาอยู่สนทนากับมารดาอยู่ครู่หนึ่งจนพบว่าจิตใจของนางเริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา หลงเฉินเดินไปห้องอาหารเช้า แล้วตระเตรียมของเพื่อมุ่งหน้าไปยังชุมนุมผู้หลอมโอสถ
.
