แต่ที่หลงเฉินทำเช่นนั้นอาจเป็นเพราะภายในจิตใจคล้ายมีเข็มทิ่มแทงเข้าไปนับพันเล่ม อันจะกล่าวไปก็ไม่อาจทำเช่นไรได้ เพราะตนนั้นไร้ความสามารถจึงทำให้บุตรชายได้รับความอัปยศเช่นนี้
หลังจากนั้นหลงเฉินก็ไม่เอ่ยถึงเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาอีก ยิ่งทำให้ภายในใจของฮูหยินหลงเกิดความไม่สบายใจ จนในวันนี้พบว่าหลงเฉินมีพลังฝีมือแกร่งกล้ามากขึ้นจึงนึกถึงเรื่องนี้ทันที
ก่อนหน้านี้หลงเฉินไม่มีความเหมาะสมกับคู่หมั้น แต่บัดนี้เป็นถึงผู้หลอมโอสถที่มีสถานะอันสูงส่งในระดับหนึ่ง สมควรที่จะมีรีบคว้าโอกาสนั้นแล้ว
“มารดา ท่านโปรดวางใจเถิด ข้ามีนิสัยเป็นอย่างไร ท่านไม่ทราบหรอกหรือ? หากข้าหมายปองไว้แล้ว ผู้ใดจะกล้าแย่งกัน? ในช่วงเยาว์วัยที่ลูกพี่ลูกน้องมาแย่งชิงของเล่นกับข้า ไม่ใช่เพราะถูกข้ากัดจนร้องไห้ดังไปทั่วทั้งฟ้าดินหรอกหรือ” หลงเฉินกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
พลันก็หยุดมองไปในแววตาของมารดาที่บัดนี้แอบแฝงเอาไว้ด้วยความเจ็บปวดนับไม่ถ้วน เขาจึงหยุดหัวเราะทันที
