ผู้ที่ตั้งรับอย่างใจจดจ่ออยู่นั้นกำลังขยับออกจากพื้นที่เขาเหยียบย่ำอยู่เล็กน้อย การเคลื่อนไหวที่ไม่อาจจับสังเกตได้ดั่งภูตพราย พลันเบี่ยงตัวหลบจากการโจมตีของชายผู้นั้นอย่างง่ายดาย
เมื่อเขาได้ระยะจากการถอยหลังไปราวหนึ่งจั่ง ก็ทำการวาดท่วงท่าไล่วายุที่เพิ่งศึกษามาไม่นานแม้ว่าจะเป็นเพียงขั้นต้นแต่ว่าหลงเฉินที่ผนึกรวมเข้ากับความทรงจำของจักรพรรดิโอสถแล้วย่อมเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงเส้นทางการไหลเวียนพลังลมปราณภายในร่างกายของมนุษย์เปรียบได้กับผู้ที่ได้ฝึกฝนมานานหลายสิบปีอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อก้าวออกมาหยุดอยู่ด้านหน้าของทหารเลวผู้หนึ่ง เขาได้ออกหมัดเพื่อกระแทกไปที่ร่างนั้นอย่างไม่รีรอ จนทำให้ทหารเลวผู้นั้นแตกตื่นตกใจรีบชักดาบออกมาจากฝัก
ทว่าทันใดนั้นเองกลับมีฝ่ามือข้างหนึ่งฟาดเข้ามา ดาบยาวในมือก็ได้หายวับไป ในช่วงเวลาที่ความสนใจรวมอยู่ที่หลงเฉิน เขาที่เพิ่งแย่งชิงดาบยาวมาอยู่ในมือได้แล้วก็มุ่งตรงดิ่งไปทางแม่ทัพผู้นั้นอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
“ชิ”
