“มา ข้าจะช่วยพันผ้าพันแผลให้เจ้าเอง”
ฉู่เหยาแกะผ้าแล้วพันมันเข้าไปใหม่นางบรรจงพันรอบบาดแผลบนท่อนแขนของหลงเฉินเอาไว้อย่างมิดชิด ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้“ขอโทษนะ”
บัดนี้ความในจิตใจของฉู่เหยากลับคิดกับหลงเฉิงแตกต่างจากผู้คนทั้งหมดจากที่เคยคิดว่าเขาเป็นเพียง“ข้าทาสบริวาร” ที่ริอาจมาต่อกรกับนาง
แต่เพียงแค่ได้จองมองเข้าไปยังดวงตาคู่นั้นของหลงเฉิงก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าเขาก็แค่เพียงผู้ที่ไม่เกรงกลัวต่อฟ้าดินคนหนึ่งเท่านั้นแม้เขาจะถูกทำร้ายจนบาดเจ็บแต่ก็ยังไม่ลงไม้ลงมือกับฉู่เหยาเลยสิ่งที่เขาได้ปฏิบัติตนออกมาทำให้นางรู้สึกประทับใจขึ้นมาไม่น้อย
และเมื่อคิดไตร่ตรองหาเหตุและผลแล้ว หลงเฉินเองก็ไม่ได้ทำผิดแต่อันใด อีกทั้งตนเองก็ได้ฟังจากปากผู้อื่นมาเท่านั้น ยังไม่ได้เข้าใจถึงเรื่องราวที่แท้จริงจากเริ่มจวบจนจบเสียด้วยซ้ำไปตั้งแต่ฉู่เหยาเติบโตมาจนถึงป่านนี้นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มประดา
“ข้า…” หลงเฉินกำลังจะเอ่ยบางอย่างออกมา
