หลงเฉินจ้องมองท่วงท่านั้นด้วยดวงตาคมกล้าของเขา สีหน้าไร้ความรู้สึกใดใดแสดงออกมา จากนั้นก็ได้ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวแล้วยกกำปั้นสวนกลับไปหนึ่งหมัด
“ตูม”
สองหมัดได้เข้าปะทะกันจนสายลมกรรโชกไปทั่วทั้งสี่ทิศ เสียงกระแทกคล้ายกับแรงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งสองคนต่างก็ถูกพลังสะท้อนอันมหาศาลของอีกฝ่ายพัดลอยจนถอยหลังออกไปหลายก้าว
“มีกึ๋นเพียงเท่านี้ ยังจะกล้าเหิมเกริมอีก” หลงเฉินยิ้มเยาะขึ้นมา
ชายผู้นั้นชักสีหน้าทันทีที่ได้ยิน การถูกดูหมิ่นเกียรติอย่างเย้ยหยันจากเด็กหนุ่มที่เป็นเฉกเช่นคนไร้ประโยชน์นั้นช่างไม่น่าให้อภัย โทสะที่คับอยู่ในอกได้ถูกทำให้ระเบิดออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด
“ไปตายซะ”
“เช้ง”
ดาบยาวได้ถูกชักออกมาจากฝัก ด้านสันคมของดาบได้ส่องประกายวิบวับเมื่อสะท้อนกับแสงอาทิตย์ และกำลังมุ่งตรงเข้ามายังศีรษะของหลงเฉิน เสียงแหวกกระแสของสายลมของคมดาบได้เสียดแทงจนทำให้ผู้คนโดยรอบเกิดความเจ็บปวดลึกเข้าไปยังเยื่อแก้วหู บรรยากาศปกคลุมไปด้วยความหนาวเหน็บอย่างหาที่สุดไม่ได้
