ถึงแม้ว่าภาพจำในความทรงจำจะเบาบาง จะคิดอย่างไรก็ไม่อาจหาทางออกเจอ แต่ว่าใบหน้าอันหาญกล้าของหลงเทียนเซียวกลับตราตรึงอยู่อย่างชัดเจนในส่วนลึกของก้นบึ้งหัวใจของหลงเฉิน เขาเชื่อว่าบิดาของเขาไม่ใช่คนเช่นนั้นแน่นอน
แล้วเช่นนั้นที่ผ่านมาเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง? หลงเฉินรู้สึกได้ว่าตนเองกำลังเข้าไปพัวพันกับห้วงแห่งมรสุมขนาดใหญ่ แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะกระทำการใดอย่างผลีผลาม
นั่นคงเป็นเพราะคิดไว้เสมอว่าอาจมีอันตรายที่จะตามมาอย่างแสนสาหัสหากยังไม่มีพลังยุทธ์ที่มากพอ บัดนี้จึงทำได้เพียงเคลื่อนไหวอย่างหลบซ่อนเพื่อไม่ให้คลื่นน้ำกระเพื่อม
หลงเฉินจัดเก็บความคิดที่เต็มไปด้วยคำถามอันแสนวุ่นวายเหล่านี้เอาไว้ นึกถึงสถานการณ์ขององค์ชายคนอื่นภายในวัง เห็นได้ชัดว่าฉู่เหยายังไม่ทันรู้ตัวถึงเป้าหมายของหลงเฉิน ยังคิดว่าที่หลงเฉินได้ถามไถ่คำถามเหล่านั้นขึ้นมาเพียงเพราะว่าเขาเป็นห่วงนางอยู่ไม่น้อย
หลงเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดกับการหลอกลวงหญิงสาวแสนสวยเช่นนี้ จึงไม่อาจถามต่อออกไปได้มากกว่านี้ และหากนางรู้เข้าเขากลัวว่าความรู้สึกผิดจะยิ่งทวีคูณมากยิ่งขึ้น
