ฉู่เหยาส่ายหน้าไปมาแล้วกล่าวอย่างตัดพ้อ “นับตั้งแต่ข้าอายุสามขวบก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย น้องชายของข้ายิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีภาพบิดาอยู่ในห้วงความทรงจำเสียด้วยซ้ำไป”
หลงเฉินพยักหน้าอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยถามอันใดออกมา บัดนี้ทั้งเขาและฉู่เหยาต่างก็มีความสัมผัสอันดีให้แก่กัน จึงไม่อาจที่เอื้อยเอ่ยถามในสิ่งที่อาจทำร้ายความรู้สึกของอีกฝ่ายออกไปได้
ความจริงแล้วหลงเฉินเองก็ทราบเรื่องเกี่ยวกับสถานการณ์ภายในพระราชวัง ว่าแท้จริงแล้วมีผู้ที่จ้องจะทำลายตระกูลหลงอยู่ หลงเฉินทราบอย่างแจ่มแจ้งมาโดยตลอด
หลังจากที่ฮ่องเต้เริ่มเปิดเผยตัวขึ้นหลังจากเก็บตัวอยู่นานฟ้าปีก็ได้เรียกให้หลงเทียนเซียวกลับเข้าพระราชวัง แต่หลงเทียนเซียวได้ปฏิเสธเสียงแข็งที่จะกลับไปยังพระราชวัง
หลังจากนั้นเป็นอย่างไรบ้าง เพราะบิดาไม่ได้ส่งข่าวคราวกลับมาสิบกว่าปี เขากำลังคิดทำการอะไรอยู่? หรือเพียงแค่ทิ้งพวกเขาสองแม่ลูกอย่างไม่แยแสเพียงเท่านั้น?
