เมื่อเห็นองค์ชายเจ็ดเดินลับหายจากไป หลงเฉินก็ได้หันหน้ากลับมามองที่กลุ่มของลูกขุนนางคราหนึ่ง พวกผู้คนที่เพิ่งจะรายล้อมหลงเฉินเพื่อเตรียมเข้าปะทะ
ทว่าจากฝีมือการจัดการโจวเย้าหยางอย่างดุเดือดของหลงเฉินจนทำให้เขาอาการสาหัส จนทำให้พวกคนกลุ่มนั้นหยุดนิ่ง ไม่อาจเคลื่อนไหวใดใดได้ พากันถอยกรูออกไปทางด้านหลังและวิ่งลับออกไปจนพ้นสายตาของหลงเฉิน
หลงเฉินคร้านที่จะสนใจพวกเขา แม้ว่าเมื่อก่อนพวกเขาจะเคยทำให้หลงเฉินแค้นเคืองจนอยากจะจับแยกร่างเป็นชิ้นๆ อยู่มากก็ตาม แต่ว่าในวันนี้ได้อยู่กันคนละระดับชั้นกับเขาไปเสียแล้ว ความเกลียดชังเช่นนั้นก็ไม่ได้มีผลต่อชีวิตของเขาอีกต่อไป
หลงเฉินค่อยๆ ก้าวเดินไปยืนอยู่เบื้องหน้าของโจวเย้าหยางที่กำลังหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ดวงตาทั้งสองของเขามีแต่ความอ่อนล้า พร้อมที่จะหมดลมหายใจลงไปได้ทุกเมื่อ
“หลงเฉิน เจ้าไม่ควรที่จะฆ่าเขา พวกเราจะต้องนำตัวเขาส่งไปที่สภาผู้หลอมโอสถ ยังพอที่จะต่อลมหายใจของเขาเอาไว้ได้”
