ซือเฟิงเดินเข้ามาใกล้ๆ เพื่อแนะนำ นั่นเป็นเพราะสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เวทีประลองเป็นตาย เป็นเพียงการปะทะส่วนตัวเท่านั้น หากถึงขั้นเอาชีวิตผู้คน หลงเฉินย่อมไม่อาจที่จะเลี่ยงจากการรับโทษได้
“วางใจเถิด การเป็นคนดีย่อมไม่ทำร้ายผู้อื่นจนถึงแก่ชีวิต คนพวกนี้คงอยู่นานนับพันปี เจ้าดูไปที่หว่างคิ้วประดุจหญ้าของเขาสิ กะโหลกสมองคงจะมีข้อบกพร่อง ความคิดอย่างคนต่ำทราม คนเช่นนี้ย่อมไม่ตายอย่างง่ายดายแน่นอน เจ้ายังไม่เห็นใบหน้าของเขาที่แดงก่ำอย่างไม่เป็นปกติเลยอย่างนั้นหรือ?” หลงเฉินหัวเราะออกมาแล้วกล่าว
เจ้าอ้วนและพวกพ้องต่างไม่อาจเอ่ยวาจาใดออกมาได้ โจวเย้าหยางถือได้ว่าเป็นชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ถึงแม้ว่าหว่างคิ้วจะยุ่งเหยิงคล้ายพงหญ้า กะโหลกคงจะมีข้อบกพร่อง แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับสิ่งที่กล่าวออกมาในตอนท้ายเลย แต่หลงเฉินกลับเปรียบเทียบแดกดันคล้ายกับว่าร่างกายถูกเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปแล้วเสียอย่างนั้น
