เอาเถิด หากสามารถย้อนเวลากลับมาได้จริง หลงเฉินก็คงจะทำเช่นเดิมอยู่ดี ที่สำคัญก็คือต่อให้เขาทำเหมือนสิ่งที่กำลังคิดเสียดายเมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรอยู่ดี
สู้ลาจากกันด้วยดียังจะดีเสียกว่า รีบยอมรับความเจ็บปวดใจ เรื่องเพียงแค่นี้ยังคงพอที่จะรับได้อยู่
หลงเฉินที่เพิ่งจะกลับมาถึงจวน มารดาของเขาก็ได้ซักถามเสียยกใหญ่ว่าทั้งสองคนได้สนทนาอะไรกันบ้าง มีอะไรคืบหน้าหรือเปล่า มีเหตุการณ์ที่ถึงขั้นถึงเนื้อถึงตัวแล้วหรือไม่
ภายในจิตใจเต็มไปความอัดอั้น หลงเฉินทำใจไม่ง่ายเลยที่จะรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อตั้งสติได้แล้ว เขาก็ตอบกลับด้วยคำถาม “ท่านแม่ ข้ากับม่งฉี แท้จริงแล้วมีการหมั้นหมายกันได้อย่างไร เหตุใดจึงไม่เคยเห็นพวกท่านบอกกล่าวต่อข้ามาก่อนเลย?”
เมื่อได้ยินหลงเฉินถามขึ้นเช่นนั้น ภายในแววตาทั้งสองข้างของฮูหยินหลงก็ปรากฏความเศร้าสลดขึ้นมา เพียงชั่วครู่ก็ได้เก็บซ่อนกลับไป
