นางบอกต่อหลงเฉินว่าในสมัยก่อนนั้นทั้งสองตระกูลมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันยิ่งนัก บิดาของหลงเฉินและบิดาของม่งฉีได้ผ่านการสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมกันนานจนได้ให้สัตย์ปฏิญาณต่อกันว่า หากมีบุตรชายทั้งคู่จะให้เป็นสหายกัน มีบุตรสาวทั้งคู่ก็ให้เป็นพี่สาวน้องสาว หากเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งก็จะให้เป็นสามีภรรยากัน
หลงเฉินแสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พวกท่านช่างคึกคะนองกันไปแล้ว คิดแทนผู้อื่นใปเสียหมดจนบัดนี้เป็นข้าที่กลับต้องมานั่งทนทุกข์กับความเจ็บปวดจนกล่าวอะไรไม่ได้เสียเอง
“ท่านแม่ ข้ารู้สึกว่าข้ากับม่งฉีไม่ค่อยเหมาะสมกันเสียเท่าไร” หลงเฉินครุ่นคิดอยู่นาน จนในที่สุดก็ได้กัดฟันกล่าวออกมา
“อะไรนะ?” สีหน้าของฮูหยินหลงคล้ายกับได้ยินไม่ชัด มองไปทางหลงเฉินอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
“แค๊ก ท่านแม่ ท่านอย่าได้กังวลไปเลย ที่จะบอกก็คือข้ารู้สึกว่าเราทั้งคู่ไม่ค่อยเหมาะสมกันสักเท่าใดนัก ยังคง……” หลงเฉินกล่าวต่อด้วยความรู้สึกฝืนใจ
“เหลวไหล เจ้ากล่าววาจาเหลวไหลอะไรของเจ้ากัน ม่งฉีเปรียบเสมือนนางฟ้านางสวรรค์มาจุติ เหตุใดจึงไม่เหมาะสมกัน?” ฮูหยินหลงเกิดโทสะผ่านน้ำเสียงและสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด
