“ท่านแม่ ท่านฟังที่ข้าจะพูดก่อน เรื่องราวของความรักคือการยินยอมพร้อมใจของทั้งสองฝ่ายจึงจะมีความหมาย นี่พวกท่านยินยอมพร้อมใจกันไปเอง เกิดสัญญาสาบานให้หมั้นหมายกันแล้ว นี่ไม่ใช่เรียกว่าการทึกทักไปเองหรอกหรือ?” หลงเฉินฝืนยิ้มแล้วกล่าว
“เจ้า…เจ้าต้องการที่จะทำให้มารดาต้องโกรธจนตายจากกันไปหรืออย่างไร?” ฮูหยินหลงยังไม่ทันจะฟังหลงเฉินกล่าวจบก็หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความโกรธอย่างถึงที่สุด
ในตอนนี้หลงเฉินอึดอัดใจเสียยิ่งกว่าตอนที่เจอเรื่องราวมากมายที่ผ่านมาเสียอีก แต่ก็ไม่อาจที่จะเอ่ยความรู้สึกที่แท้จริงในใจออกมาได้ มีแต่ต้องทำเช่นนี้เท่านั้น ฮูหยินหลงร้องห่มร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เมื่อหยุดร้องก็ได้ถามขึ้นมา “เฉินเอ๋อ เจ้าบอกมารดามาตามตรง เป็นม่งฉีที่เปลี่ยนใจใช่หรือไม่?”
“เป็นไปได้อย่างไรกัน ม่งฉีเป็นเด็กสาวที่จิตใจดีคนหนึ่ง เป็นข้าเองที่รู้สึกว่ามันกะทันหันจนเกินไป ยังคงรับไม่ได้อยู่บ้าง” หลงเฉินตอบกลับมาอย่างลนลาน
“ไม่ต้องพูดแล้วเด็กเอ๋ย เป็นบิดาและมารดาที่ผิดต่อเจ้าเอง”
