“ที่มาก็เพราะต้องการจะถอนหมั้นใช่หรือไม่?” หลงเฉินถาม แต่สายตายังคงเหม่อมองไปทางจักรวรรดิ
ภายในอกของม่งฉีสั่นระรัวขึ้นเหมือนถูกเขย่าอย่างรุนแรง บนใบหน้าแสดงอาการตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด “เจ้า…ทราบอย่างนั้นหรือ? ”
“ข้าก็แค่เดาเท่านั้นเอง” หลงเฉินค่อยๆ ละสายตากลับมามองไปที่ใบหน้าอันขาวผ่องของม่งฉีแล้วกล่าว “ขอบใจเจ้ามากนะ”
“ขอบคุณข้าหรือ? ”ม่งฉีสงสัย
“ขอบคุณที่เจ้าไม่ได้เอื้อนเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาต่อหน้ามารดาของข้า ไม่ได้ทำให้นางต้องรู้สึกเจ็บปวดใจ อีกทั้งยังช่วยรักษาหน้าให้แก่ข้าด้วย ดังนั้นข้าจึงต้องขอบคุณเจ้า” หลงเฉินยิ้ม
ม่งฉีมองไปทางหลงเฉิน หลายวันมานี้นางได้ตามสืบเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีมานี้ของหลงเฉิน สืบจนเข้าใจอย่างถ่องแท้
นางคิดว่าหากหลงเฉินได้ฟังเรื่องเช่นนี้แล้วคงจะต้องเกิดความขุ่นเคืองในใจ ทั้งยังอาจจะคลุ้มคลั่งดั่งหมาบ้าขึ้นมา หรืออาจจะถึงขั้นระเบิดพลังออกมาเป็นแน่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะมาพบกับสถานการณ์เฉกเช่นที่เป็นอยู่ตอนนี้ได้
“ข้าทราบดีว่าเจ้านั้นเป็นถึงสาวงามผู้มีพรสวรรค์ยิ่ง ด้วยอายุที่ยังเยาว์แค่นี้แต่กลับสามารถฝึกสัตว์มายาระดับสองมาเป็นพาหนะได้
