“ที่ข้าทำลงไปเช่นนี้ แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่ถูกหรือว่าผิดกัน?”
ทางด้านหลังของม่งฉีปรากฏร่างบอบบองของสาวน้อยนางหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเช่นกัน “ในเมื่อกล่าวออกไปเช่นนั้นแล้ว ก็ถือได้ว่าทำเต็มที่แล้ว แต่ทว่าหลงเฉินผู้นี้ดูไปก็น่าสงสารอยู่ไม่น้อยเลย”
หญิงสาวทั้งสองนางมองไปยังหลงเฉินจนหายลับสายตาไป
ขณะที่หลงเฉินกำลังเดินลงจากเขา เขาก็รู้สึกหดหู่ใจอย่างมหาศาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในเวลานี้เพิ่งจะได้พบกับม่งฉีเป็นครั้งแรก เขาก็ได้ก่อเกิดความรักใคร่ชื่นชมขึ้นมาจากภายในก้นบึ้งของดวงใจไปเสียแล้ว
ม่งฉีเป็นดั่งหญิงสาวที่ไม่อาจอยู่บนโลกดุจนางฟ้านางสวรรค์ชั้นที่เก้า หลงเฉินที่เป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งจะไม่ให้หวั่นไหวในใจก็อาจจะเป็นเรื่องที่ผิดแผกแปลกจากมนุษย์คนอื่นก็เป็นได้
แม้จะกล่าวว่าเขามีความทรงจำของจักรพรรดิโอสถ แต่นั่นก็เป็นเพียงความทรงจำด้านการหลอมโอสถเท่านั้น ความทรงจำด้านอื่นๆเขาหาได้มีไม่ อารมณ์ของเขาในตอนนี้ยังคงเป็นของเด็กหนุมวัยสิบหกสิบเจ็ดเท่านั้น
