ผู้ที่เพิ่งมาเยือนเป็นผู้ที่หลงเฉินก็รู้จักดี ไม่เพียงแค่หลงเฉินเท่านั้น ภายในจักรวรรดิต่างรู้จักเขา เขาก็คือผู้นำของสภาผู้หลอมโอสถ——ปรมาจารย์หวินฉี
“ใต้เท้าหัวหน้าสภา เด็กน้อยผู้นี้ได้เข้ามาก่อเรื่องวุ่นวายเมื่อสักครู่นี้ ข้าจะรีบไล่เขาไปเอง” ชายชราผู้นั้นกล่าวออกมาอย่างรีบร้อนเมื่อสบสายตากับปรมาจารย์หวินฉี
หลงเฉินกรอกตาไปมา แสร้งปั้นสีหน้าท่าทางตื่นเต้นขึ้นมาแล้วกล่าว “ท่านก็คือปรมาจารย์หวินฉีอย่างนั้นหรือ? ยอดไปเลย หลงเฉินผู้นี้รู้สึกซาบซึ้งที่ท่านได้ช่วยชีวิตข้าน้อยเอาไว้”
เดิมทีหวินฉีที่มีสีหน้าไม่พอใจอยู่กลับเกิดความสงสัยขึ้นมาแทน เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาได้กล่าวขึ้นมาจึงถามกลับไปว่า “เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าจำผิดคนแล้วใช่หรือไม่”
“จำผิดคน? ไม่อาจเป็นเช่นนั้น เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน” หลงเฉินส่ายหน้ารัว ชี้นิ้วไปทางด้านชายชราที่พยายามขับไล่เขา “มารดาของข้ารู้จักกับปรมาจารย์ท่านนี้และยังจ่ายเงินไปสิบกว่าหมื่นตำลึงทองเพื่อซื้อโอสถกระดูกพยัคฆ์ของท่านมาเม็ดหนึ่ง เพื่อนำมารักษาอาการบาดเจ็บของข้าจนหายเป็นปลิดทิ้ง ข้าน้อยรู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก”
