หลงเฉินกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเสแสร้ง วินาทีนั้นชายชราผู้นั้นหน้าถอดสีทันที หวินฉีมองไปยังชายชราผู้นั้นแล้วกล่าว “กวานเฉิง เจ้าบอกมา นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? ”
“เรียนใต้เท้าหัวหน้าสภา ท่านอย่าได้ฟังวาจาเหลวไหล……” กวานเฉิงออกตัวอย่างแรง
“เอ๊ะ เหตุใดท่านจึงไม่ยอมรับ? พวกท่านคือคนของสมาคมผู้หลอมโอสถ มีเกียรติ และหยิ่งในศักดิ์ศรียิ่ง กระทำสิ่งใดต่างก็ไม่ทิ้งนามเอาไว้ โอสถกระดูกพยัคฆ์ที่ท่านได้ขายให้มารดาของข้าเม็ดนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริง” หลงเฉินยิ้มเยาะ
ถึงแม้กวานเฉิงผู้นั้นจะส่งสายตามองไปทางเขามาโดยตลอด แต่ว่าหลงเฉินกลับทำเหมือนว่าสายตานั้นเป็นเพียงอากาศ เจ้าไม้ใกล้ฝั่งผู้นั้นคิดว่าจะหลอกเอาจากเงินทองของตระกูลหลงไปได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นหรือ?
กวานเฉิงเป็นคนเก่าคนแก่ที่อยู่ในสภาผู้หลอมโอสถ เดิมทีแล้วเป็นเพียงผู้ช่วยของปรมาจารย์หวินฉี แต่ว่ากลับไม่ได้มีพรสวรรค์ในการหลอมโอสถแต่อย่างใด
แต่ว่ากวานเฉิงได้ทำงานรับใช้ข้างกายปรมาจารย์หวินฉีมาหลายสิบปี ปรมาจารย์หวินฉีเองก็เอ็นดูเขาจึงได้ให้เขาเป็นพ่อบ้านภายในสมาคมผู้หลอมโอสถ ตามปกติจะช่วยงานเก็บกวาดเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
