ทางด้านล่างของเวทีมีเสียงตะโกนดังขึ้นมา คนผู้นั้นย่อมไม่ใช่ใครอื่น บุคคลที่เคยปรากฏตัวที่ตำหนักฝึกสอนขุนนาง หวังหมางผู้ที่ถูกหลงเฉินตบเข้าไปฉาดหนึ่งจนตัวกระเด็นลอยไปไกล ฟันร่วงหล่นไปกว่าครึ่งนั่นเอง
หวังหมางที่อายุยังเยาว์นักกลับต้องฟันหายไปกว่าครึ่ง ถึงแม้ว่าจะสามารถเสาะหาโอสถชั้นดีเพื่อช่วยให้กระดูกงอกเงยขึ้นมาใหม่ แต่ด้วยกำลังทรัพย์ทั้งหมดของตระกูลก็ไม่อาจซื้อมาได้ เขาในขณะนี้เรียกได้ว่าเกลียดชังหลงเฉินจนเข้าไส้ เกลียดเสียยิ่งกว่าสัตว์เลื้อยคลาน เมื่อหลงเฉินกำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของหลี่เฮ่าทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนว่าเยี่ยมขึ้นมา
อีกด้านหนึ่งของด้านล่างเวที ซือเฟิง เจ้าอ้วน และพวกพ้องต่างก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปตามๆ กัน นับตั้งแต่เริ่มจนถึงบัดนี้หลงเฉินยังไม่ได้เปิดเผยพลังแห่งการฝึกยุทธ์ออกมาแม้แต่น้อย มันทำให้พวกเขาเกิดความเป็นกระวนกระวายใจขึ้นจนแสดงออกทางสายตา
ทันใดนั้นเองหลงเฉินที่เห็นหลี่เฮ่ากำลังพุ่งเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ตลอดทั่วทั้งร่างดุจเป็นเพียงเงาสายหนึ่งพุ่งเข้าไปหาหลี่เฮ่า
ปัง!
