วินาทีนั้นเองผู้คนทั้งหมดต่างพากันโห่ร้องเสียงดัง หลี่เฮ่าที่เดิมทีอยู่ในอาการคึกคักบนเวที บัดนี้ได้ถอดสีหน้าแทบจะไม่ทัน : เพ่ย เหตุใดถึงได้ลืมดูเวลาได้กัน
“ไม่เป็นไรข้าจะรอเขาอยู่บนเวทีแห่งนี้ อย่างไรเสียเขาก็แค่คนใกล้ตาย เวลาของเขาย่อมมีค่ามากกว่าข้าอยู่แล้ว”
หลี่เฮ่ายิ้มอย่างพึงพอใจแล้วลงไปนั่งขัดสมาธิอยู่บนเวทีประดุจท่วงท่าอันมั่นคงของผู้เยี่ยมยุทธ์ ทว่าท่วงท่าของผู้เยี่ยมยุทธ์นี้กลับทำได้เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น ไม่นานเขาก็รู้สึกว่าไม่ควรเลย
เพราะว่าเป็นยามบ่ายที่พระอาทิตย์ร้อนระอุแผดเผาไปหมดทุกสรรพสิ่ง อีกทั้งเวทีประลองยังถูกสร้างมาจากเหล็กศิลาสีดำทั้งหมดจึงได้เกิดความร้อนเดือดพล่านที่สามารถนำไข่มาเจียวได้เลยทีเดียว
แต่ทว่าหลี่เฮ่าตระหนักได้ว่าไม่ควรลุกขึ้นอย่างทันทีเพื่อที่จะคงท่วงท่าของเยี่ยมยุทธ์เอาไว้ เขาจึงต้องทนรับความรู้สึกอันยากยิ่งจะพรรณนาออกมาได้ในตอนนี้
มีสายตาอันแหลมคมหลายคู่ต่างก็พบว่าที่บั้นท้ายของหลี่เฮ่าได้เริ่มเกิดกลุ่มควันจางๆ ลอยคลุ้งในอากาศ ผู้คนเหล่านั้นต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจขึ้นมาพร้อมกัน
