เพียงไม่นานก็มาถึงช่วงกลางวัน หลี่เฮ่าที่มาถึงก่อนได้ขยับอบอุ่นร่างกายเล็กน้อยแล้วก้าวขึ้นไปบนเวที ทันทีที่ขึ้นไปยืนบนนั้นเขาได้เปล่งเสียงตะโกนดังออกมาจนกลายเป็นที่สนใจ
ทว่าซุ่มเสียงเหล่านั้นไม่ใช่เพื่อปลุกขวัญกำลังใจให้ตัวเขาเอง เพียงแต่เป็นการร่ำร้องเพื่อโหมโรงเปิดฉากการต่อสู้เช่นว่าเรื่องน่าสนุกที่สุดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
วันนี้หลี่เฮ่าได้สวมใส่อาภรณ์ที่เลิศหรู ทั่วทั้งร่างกายบนล่างสะอาดสะอ้านเรียบร้อยหมดจด ชวนให้หลงใหลเป็นอย่างยิ่ง บนใบหน้าประทับความภาคภูมิมาอย่างเต็มเปี่ยม: หลงเฉิน เจ้าได้ทำให้ข้าอับอาย ข้าจะขอคืนให้เจ้านับสิบเท่าเอง
ทว่าหลังจากที่หลี่เฮ่าขึ้นไปบนเวทีแล้วรอเกือบครึ่งค่อนวันก็ยังไม่ปรากฏแม้แต่เงาของหลงเฉิน เหล่าผู้คนต่างพากันตื่นตูมคิดแต่ว่าคงจะไม่กล้ามาแล้วก็มี
ผู้คนต่างก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิดอันวุ่นวาย ชายชราผู้ดูแลเวทีก็ได้กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “พวกเจ้านัดสู้กันตอนยามสาม เจ้ามาเร็วไปครึ่งชั่วยาม เจ้าสามารถเลือกที่จะรอบนเวทีหรือลงมารอด้านล่างก็ได้”
