สาวนางนั้นกับม่งฉีรู้ได้ทันทีว่านั่นคือการปรากฏตัวของหลงเฉิน อดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกคล้ายสายฟ้าผ่าลงมากลางใจ ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้ว่าหลงเฉินในตอนนี้กับช่วงเวลาเมื่อหลายวันก่อนหน้านั้นช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน เขาในตอนนี้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขาม
เมื่อได้พบหลงเฉินที่กำลังเดินเข้ามา หลี่เฮ่าก็กระโจนลุกขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับเสียง “ชี่” ดังขึ้นตามหลัง ที่บั้นท้ายได้เกิดความปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาเป็นระลอก เฉกเช่นเดียวกับความแค้นเคืองใจในตอนนี้
“หลงเฉิน ขึ้นมารับความตายเสียเถิด!” หลี่เฮ่าตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว
หลงเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามองไปทางหลี่เฮ่าเลย สายตามองเข้าไปยังกลุ่มผู้คนกลุ่มหนึ่ง พบซือเฟิงที่กำลังยืนพยักหน้าเล็กน้อยให้ตน ดูเหมือนพวกเขาจะอดกังวลใจเป็นไม่ได้
ไม่เพียงแต่ซือเฟิง เขายังมองเห็นเจ้าอ้วนและพวกพ้อง เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาเพื่อให้กำลังใจแก่เขา
หลงเฉินส่งยิ้มตอบกลับพวกเขาเล็กน้อยแล้วจึงหันกายเดินขึ้นเวทีไป หลี่เฮ่ากระโดดขึ้นไป แต่หลงเฉินกลับเลือกที่จะเดินขึ้นทางบันไดแทน
