ช่วงเวลานั้นเหล่าผู้คนที่เดิมพันข้างหลงเฉิน จิตใจก็เกิดอาการเย็นวาบขึ้นมากว่าครึ่งซีก รู้สึกว่าเงินทองอันน้อยนิดที่พวกเขาได้ลงทุนไปอาจไม่ย้อนคืนกลับมาแล้ว
“หลงเฉิน”
บัดนี้หลงเฉินได้ก้าวขึ้นมายืนตระหง่านอยู่บนเวที เมื่อเห็นเช่นนั้นหลี่เฮ่าก็อดไม่ได้ที่กัดฟันกรอดพ่นนามของหลงเฉินทั้งสองพยางค์ออกมา
“เจ้าโง่ บั้นท้ายของเจ้าสุกงอมแล้วหรือยัง?” หลงเฉินแลสายตามองไปทางหลี่เฮ่ากล่าวพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ
ความจริงแล้วเขาได้มาถึงที่แห่งนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่ว่าซ่อนตัวอยู่ในที่ห่างไกลอย่างเงียบๆ มาโดยตลอด เพียงแต่ไม่มีผู้ใดได้ทันสังเกตเห็นเขาก็เท่านั้น ในทางกลับกันเขากลับมองเห็นทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
“ยามสามได้มาถึงแล้ว โปรดลงนามการประลองชี้ตายระหว่างทั้งสองฝ่ายด้วย”
แล้วชายชราผู้นั้นก็ได้นำสมุดบันทึกออกมา หลงเฉินแสยะยิ้มพร้อมลงนามของตนเองไว้ที่ด้านบน
ครั้งนี้ต่างจากครั้งที่แล้วโดยสิ้นเชิง ไม่อาจที่จะร้องขอยอมแพ้การต่อสู้ได้ ส่วนฝ่ายที่ได้ชัยสามารถตัดสินความเป็นความตายของอีกฝ่ายได้ทันที
