หลังจากที่หลี่เฮ่าลงนามเสร็จ เขาเหลือบตาขึ้นแล้วจ้องไปที่ใบหน้าของหลงเฉิน “เจ้าลูกชู้ วันนี้ข้าจะคืนความอับอายให้แก่เจ้าอย่างสาสม คืนให้แก่เจ้านับร้อยเท่า”
การลงนามนัดประลองชี้เป็นตายเสร็จสิ้นลงแล้ว จากนี้เป็นต้นไปเวทีประลองแห่งนี้ก็จะกลายเป็นพื้นที่ตัดสินความเป็นความตายของพวกเขาทั้งคู่ ไม่อาจที่จะให้ผู้อื่นเข้ามาแทรกแซงได้
“การใช้อาวุธแม้จะรวบรัดแต่ก็ไม่เจ็บแสบเท่าการถูกทำร้ายด้วยวาจา และดูเหมือนเจ้าจะยังไม่พอใจ ทั้งยังทำการท้าทายข้าถึงสามครั้งสามคราแล้ว เจ้าบีบบังคับข้าเองนะ”
หลงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกฟอดหนึ่ง แววตาคู่นั้นปรากฏรังสีอำมหิตขุมหนึ่งนับตั้งแต่ครั้งที่แล้ว หลังจากที่โจวเย่าหยางกล่าวว่าเขานั้นไม่ใช่บุตรของหลงเทียนเซียวก็เริ่มมีผู้คนใช้วาจากล่าวหาเขาเฉกเช่นนั้นไม่ซ้ำหน้า
“ไปตายซะ เจ้าลูกชู้”
หลี่เฮ่ายิ้มเยาะเย้ยแล้วตะโกนขึ้นมาเสียงดัง เขาเริ่มไหลเวียนพลังลมปราณไปทั่วทั้งร่าง หากใครจ้องเข้าไปยังแววตาของเขาในตอนนี้ก็จะสามารถเห็นพลังลมปราณที่กำลังไหลเวียนอยู่อย่างบ้าคลั่ง
